ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ เซ็งๆ สับสนและว้าวุ่นไปหมด มีความรุ้สึกว่า ทุกอย่างผิดไปหมด

เฮ้ออ รู้ว่าเครียดจากเรื่องเรียน กดดันตัวเองอยากให้จบเร็วๆ เพราะอยากกลับบ้านมากก

ก็เลยพาลใส่ทุกอย่างรอบตัว ใครทำอะไรพูดอะไรก็ดูขัดหูขัดตาไปหมด ธรรมดาเราเป็นคนที่อารมณ์ดีมาก

คนอื่นจะสนุกกับการแกล้งเรา แซวเรา ตอนนี้แบบ ใครพูดอะไรเนี้ย อยากจะก้านคอเข้าใส่

เมื่อวันอาทิตย์ มีบอล league gup : Liverpool vs Chelsea เราตั้งความหวังไว้กับ Liverpool มาก

ความจริงเลิกหวังมานานแล้ว เลิกลุ้นแล้วว แต่เพราะช่วงนี้ชีวิตแย่ๆ ไม่ค่อยมีอะไรดี

คิดว่า ถ้า Liverpool ชนะ เราคงมีอะไรให้ ดีใจบ้างง ปรากฏ Liverpool แมร่ง แพ้แบบ ไม่น่า

ไม่เข้าใจ ทำไมทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังนะ ทำไม Gerrard ต้องแกล้งเราด้วยย ถ้าอยากแกล้งเรา

โหม่งบอลใส่หน้าเราไม่ดีกว่าเหรอ โหม่งเข้าประตูตัวเองทำไม เศร้า เลิกตั้งความหวังกับชีวิต

ช่วงนี้เราอยากอยู่คนเดียวมากมาก ไม่อยากพูดอยากคุยกับใคร คนเรามันต้องมีช่วงนี้บ้างนะ

เหมือนกับทุกคนไม่ปล่อยเราอยู่คนเดียวเลยน่ะ เราเบื่อที่จะฟังเรื่องไร้สาระของคนอื่น

เพื่อนเราคนหนึ่ง มันเป็นคนเดียวที่เรา อยากคุยด้วย ระบายทุกอย่างใส่มัน เราไม่ชอบใครก็มันคนเดียวที่รู้

เวลาเราโกรธหรือโดนใครแกล้ง เราชอบวิ่งไปฟ้องมันระบายอารมณ์ว่าคนนั้นจนพอใจนะ พอสักพัก

เราก็จะรู้สึกผิดต่อคนนั้น ก็ไปขอโทษ กับมัน มันก็เออ มรึงเต็มที่เลยเว้ย มันรู้ว่าช่วงนี้เราบ้าไง เฮ้ออ

เพื่อนเราคนนี้บอกว่าเราคิดถึงอนาคตมากเกินไป เลย เป็นอย่างนี้ เราควร take everyday as it comes

มันก็จริงนะ แต่มันอดคิดไม่ได้น่ะ วันพฤหัสนี้มันชวนเราไปนั่งสมาธิดู มันบอกเผื่อช่วยได้ เออจะลองดู

'I try to take one day at a time, but sometimes several days attack me at once'

~Jennifer Yane