I've started to understand how this thing works, after spend some time getting to know it :)

วันนี้เดินฝ่าละอองหิมะ มาที่คณะ ตลอดอาทิย์ที่ผ่านมานี่ที่อังกฤษ หิมะตก ค่อนขางแปลกที่ปีนี้มาตกเอาช่วงนี้ ช่วงอีกไม่กี่วันก็เดือน มีนาแล้วว ทุกคนนึกว่าปีนี้จะไม่มีหิมะซะอีก เมื่อวานเราถามเพื่อนคนนึงว่า เออหิมะนี่เปียกรึเปล่า คือจริงๆเราหมายความว่า เราควรเอาร่มไปด้วยรึเปล่า เพื่อนมองแบบ นี่มรึงฉลาดจังนะนั่น มานั่งคิดอีกทีเออ คำถามโง่จริงๆ

เมื่อวานเรามี presentation ตอนแรกเครียดมาก แต่ก็โอเคผ่านไปด้วยดี มีนักเรียนอีกคนที่มา present ด้วยเป็นคนมาเลย์ เราไม่เคยเจอเขามาก่อนเพราะเขาไม่ค่อยเข้าคณะ ทำง่านอยู่ที่บ้าน เขาก็งงเพราะไม่เคยเจอเรา พอเราบอกเราอยู่ที่นี่มา 4 ปีกว่าแล้ว เขาก็เออ ตาแตกไปเลย เขานึกว่าเราน่าจะยังเรียนตรีอยู่ไง (อิอิแอบดีใจนะเนี้ย) เราว่าเป็นเพราะนักเรียนไทยส่วนนึง ส่วนใหญ่เลยมั้ง แบบเรียนจบแล้วเรียนต่อเลยไม่ได้ทำงาน เราสังเกตเอานะ คนไทยเลยดูเด็กกว่าเพื่อนชาติอื่น คนมาเลย์คนนี้เขาแต่งงานแล้ว สามีและลูกเขาก็อยู่ที่มี่ด้วย สามีเขาก็เรียนเหมือนกัน เออ แล้วตลกดีนะ คุยกันยังไม่ถึง 2 นาที ถามเราว่า แต่งงานยัง (Are you married?)เราก็เฮ้ยยย แทบสำลักชา ถามกันโต้งๆอย่างนี้เลยนะแฟนกรูยังไม่มีเล้ยย เพราะเขาเองห่างกับเราไม่ถึง สิบปี ลูกอายุ 12แล้ว ว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกันเนอะ แต่งงานแล้วมาอยู่เมืองนอกด้วยกันไม่เหงาดี แถมไม่ต้องกังวลว่ากลับไป จะหาใครแต่งไม่ได้ เพราะผู้ชายดีดี แต่งงานไปหมดแล้วว มาถึงเรื่องนี้ได้ไงเนี้ย สงสัยอัดอั้นมากก

วันนี้ยังไม่ได้เริ่มทำงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย เฮ้ออ เบื่ออ่ะ เมื่อไรจะเรียนจบอยากกลับบ้านเร็วๆแล้วว คิดถึงพ่อ แม่ น้องๆ คิดถึงบ้านจัง เมื่อกี้แม่โทรมาถามเรื่อง present ว่าเป็นไงบ้าง เฮ้อ เราเนี้ยนะเวลากลุ้มใจก็ โทรไประบายกับแม่ เมื่อวานเครียดไง เลยโทรไปบ่น พอสบายใจแล้วก็ลัลลา ลืมพ่อแม่ไปเลย แต่พ่อแม่เนี้ยเครียดแทนเราตลอดแทบทุกเรื่องเลยโดยเฉพาะแม่เรา น้องเคยเล่าให้ฟังว่าเวลาเราโทรกลับบ้านร้องไห้ แม่เรากินข้าวอยู่นี่กินไม่ลงเลยนะ นั่งน้ำตาคลอเลย เป็นห่วงเราสุดสุด ขนาดเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก พอตอนนี้ย้อนกลับไปคิด บางทีนะ เราก้างปลาสลิดติดคอ (กินยังไงให้ติดคอเนี้ย) ยังโทรไปบอกแม่เลย แม่เราแทบจะส่ง EMS แมวมาเกาคอให้ เฮ้ออ ซึ้งใจในรักแม่น่ะ ไปดีกว่า เดี๋ยวร้องไห้อีก

"Where we love is home, Home that our feet may leave, but not our hearts"
~Oliver Wendell Holmes, Sr., Homesick in Heaven