Khun Montonn

I don't know if you ever know that I'm exist...but you've been on my mind a lot lately, khun Montonn.

Only wish you all the best in whatever you do...

Thanks for being in the world and a reason for me to smile :)

Cadear

ช่วงนี้เป็นอะไรไม่รู้ เซ็งๆ สับสนและว้าวุ่นไปหมด มีความรุ้สึกว่า ทุกอย่างผิดไปหมด

เฮ้ออ รู้ว่าเครียดจากเรื่องเรียน กดดันตัวเองอยากให้จบเร็วๆ เพราะอยากกลับบ้านมากก

ก็เลยพาลใส่ทุกอย่างรอบตัว ใครทำอะไรพูดอะไรก็ดูขัดหูขัดตาไปหมด ธรรมดาเราเป็นคนที่อารมณ์ดีมาก

คนอื่นจะสนุกกับการแกล้งเรา แซวเรา ตอนนี้แบบ ใครพูดอะไรเนี้ย อยากจะก้านคอเข้าใส่

เมื่อวันอาทิตย์ มีบอล league gup : Liverpool vs Chelsea เราตั้งความหวังไว้กับ Liverpool มาก

ความจริงเลิกหวังมานานแล้ว เลิกลุ้นแล้วว แต่เพราะช่วงนี้ชีวิตแย่ๆ ไม่ค่อยมีอะไรดี

คิดว่า ถ้า Liverpool ชนะ เราคงมีอะไรให้ ดีใจบ้างง ปรากฏ Liverpool แมร่ง แพ้แบบ ไม่น่า

ไม่เข้าใจ ทำไมทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังนะ ทำไม Gerrard ต้องแกล้งเราด้วยย ถ้าอยากแกล้งเรา

โหม่งบอลใส่หน้าเราไม่ดีกว่าเหรอ โหม่งเข้าประตูตัวเองทำไม เศร้า เลิกตั้งความหวังกับชีวิต

ช่วงนี้เราอยากอยู่คนเดียวมากมาก ไม่อยากพูดอยากคุยกับใคร คนเรามันต้องมีช่วงนี้บ้างนะ

เหมือนกับทุกคนไม่ปล่อยเราอยู่คนเดียวเลยน่ะ เราเบื่อที่จะฟังเรื่องไร้สาระของคนอื่น

เพื่อนเราคนหนึ่ง มันเป็นคนเดียวที่เรา อยากคุยด้วย ระบายทุกอย่างใส่มัน เราไม่ชอบใครก็มันคนเดียวที่รู้

เวลาเราโกรธหรือโดนใครแกล้ง เราชอบวิ่งไปฟ้องมันระบายอารมณ์ว่าคนนั้นจนพอใจนะ พอสักพัก

เราก็จะรู้สึกผิดต่อคนนั้น ก็ไปขอโทษ กับมัน มันก็เออ มรึงเต็มที่เลยเว้ย มันรู้ว่าช่วงนี้เราบ้าไง เฮ้ออ

เพื่อนเราคนนี้บอกว่าเราคิดถึงอนาคตมากเกินไป เลย เป็นอย่างนี้ เราควร take everyday as it comes

มันก็จริงนะ แต่มันอดคิดไม่ได้น่ะ วันพฤหัสนี้มันชวนเราไปนั่งสมาธิดู มันบอกเผื่อช่วยได้ เออจะลองดู

'I try to take one day at a time, but sometimes several days attack me at once'

~Jennifer Yane

I've started to understand how this thing works, after spend some time getting to know it :)

วันนี้เดินฝ่าละอองหิมะ มาที่คณะ ตลอดอาทิย์ที่ผ่านมานี่ที่อังกฤษ หิมะตก ค่อนขางแปลกที่ปีนี้มาตกเอาช่วงนี้ ช่วงอีกไม่กี่วันก็เดือน มีนาแล้วว ทุกคนนึกว่าปีนี้จะไม่มีหิมะซะอีก เมื่อวานเราถามเพื่อนคนนึงว่า เออหิมะนี่เปียกรึเปล่า คือจริงๆเราหมายความว่า เราควรเอาร่มไปด้วยรึเปล่า เพื่อนมองแบบ นี่มรึงฉลาดจังนะนั่น มานั่งคิดอีกทีเออ คำถามโง่จริงๆ

เมื่อวานเรามี presentation ตอนแรกเครียดมาก แต่ก็โอเคผ่านไปด้วยดี มีนักเรียนอีกคนที่มา present ด้วยเป็นคนมาเลย์ เราไม่เคยเจอเขามาก่อนเพราะเขาไม่ค่อยเข้าคณะ ทำง่านอยู่ที่บ้าน เขาก็งงเพราะไม่เคยเจอเรา พอเราบอกเราอยู่ที่นี่มา 4 ปีกว่าแล้ว เขาก็เออ ตาแตกไปเลย เขานึกว่าเราน่าจะยังเรียนตรีอยู่ไง (อิอิแอบดีใจนะเนี้ย) เราว่าเป็นเพราะนักเรียนไทยส่วนนึง ส่วนใหญ่เลยมั้ง แบบเรียนจบแล้วเรียนต่อเลยไม่ได้ทำงาน เราสังเกตเอานะ คนไทยเลยดูเด็กกว่าเพื่อนชาติอื่น คนมาเลย์คนนี้เขาแต่งงานแล้ว สามีและลูกเขาก็อยู่ที่มี่ด้วย สามีเขาก็เรียนเหมือนกัน เออ แล้วตลกดีนะ คุยกันยังไม่ถึง 2 นาที ถามเราว่า แต่งงานยัง (Are you married?)เราก็เฮ้ยยย แทบสำลักชา ถามกันโต้งๆอย่างนี้เลยนะแฟนกรูยังไม่มีเล้ยย เพราะเขาเองห่างกับเราไม่ถึง สิบปี ลูกอายุ 12แล้ว ว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกันเนอะ แต่งงานแล้วมาอยู่เมืองนอกด้วยกันไม่เหงาดี แถมไม่ต้องกังวลว่ากลับไป จะหาใครแต่งไม่ได้ เพราะผู้ชายดีดี แต่งงานไปหมดแล้วว มาถึงเรื่องนี้ได้ไงเนี้ย สงสัยอัดอั้นมากก

วันนี้ยังไม่ได้เริ่มทำงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย เฮ้ออ เบื่ออ่ะ เมื่อไรจะเรียนจบอยากกลับบ้านเร็วๆแล้วว คิดถึงพ่อ แม่ น้องๆ คิดถึงบ้านจัง เมื่อกี้แม่โทรมาถามเรื่อง present ว่าเป็นไงบ้าง เฮ้อ เราเนี้ยนะเวลากลุ้มใจก็ โทรไประบายกับแม่ เมื่อวานเครียดไง เลยโทรไปบ่น พอสบายใจแล้วก็ลัลลา ลืมพ่อแม่ไปเลย แต่พ่อแม่เนี้ยเครียดแทนเราตลอดแทบทุกเรื่องเลยโดยเฉพาะแม่เรา น้องเคยเล่าให้ฟังว่าเวลาเราโทรกลับบ้านร้องไห้ แม่เรากินข้าวอยู่นี่กินไม่ลงเลยนะ นั่งน้ำตาคลอเลย เป็นห่วงเราสุดสุด ขนาดเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก พอตอนนี้ย้อนกลับไปคิด บางทีนะ เราก้างปลาสลิดติดคอ (กินยังไงให้ติดคอเนี้ย) ยังโทรไปบอกแม่เลย แม่เราแทบจะส่ง EMS แมวมาเกาคอให้ เฮ้ออ ซึ้งใจในรักแม่น่ะ ไปดีกว่า เดี๋ยวร้องไห้อีก

"Where we love is home, Home that our feet may leave, but not our hearts"
~Oliver Wendell Holmes, Sr., Homesick in Heaven